Rozdział 10

Kolejny rozdział z rzędu z dedykacją :D 

Dedykuję go Oli, która jest bardzo niecierpliwa :* <3 

*** Oczyma Majki ***

Wyszłam z domu i udałam się do parku, bo właśnie tam byłam z nim umówiona. Mieliśmy spotkać o 15:00. Rozglądałam się po parku w celu znalezienia znajomej postaci. Nagle poczułam czyjeś dłonie na moich biodrach.Powoli odwróciłam się i zobaczyłam jego. Złożyłam namiętny pocałunek na jego ustach.
- No hej, piękna. - powiedział kiedy się już od siebie oderwaliśmy.
- Cześć.
- Długo czekasz?
- W sumie to nie.
- To co może pójdziemy do kina, a później na kolację?
- Chętnie.
Chłopak splótł nasze dłonie i już po chwili szliśmy rzeszowskimi ulicami w kierunku kina. Po 30 minutach byliśmy już we wspomnianym wcześniej miejscu.
- To co wybieramy? Komedia, dramat, horror...
- Wszystko byle nie...
- Horror! - powiedział jakby go nagle olśniło.
- Nie, proszę. Tylko nie horror.
- Za późno  - puścił mi oczko. - Dwa bilety na ten horror poproszę.
- Nienawidzę cię. - Wiem, że mnie kochasz. Chodź.
- Nie. - stałam z rękoma założonymi na piersiach i miną obrażonego dziecka.
- Mam cię tam zanieść? - spytał
- Nie ja nigdzie nie idę... Puszczaj mnie!
- Nie, bo nie wejdziesz wtedy do sali.
- Trafna uwaga. A teraz mnie postaw.
Mówić do niego jak do ściany. Postawił mnie dopiero jak byliśmy już na sali.
- Nie lubię cię, wiesz?
- Nie marudź tylko siadaj.
- Jesteś wredny. - kontynuowałam.
- Gdzieś już ktoś mi to mówił. - wyszczerzył się.
- I co się szczerzysz?
Nie uzyskałam odpowiedzi, bo chłopak wpił się w moje usta. Oczywiście odwzajemniłam pocałunek.

Siedzieliśmy an swoich miejscach i oglądaliśmy film. W sumie on oglądał, a ja albo zakrywałam oczy, żeby nie patrzeć, albo chowałam twarz w jego tors. On się tylko ze mnie śmiał. Co poradzić na to, że nienawidzę horrorów? On o tym wie i perfidnie to wykorzystuje. Jeszcze jak mnie niósł to wszyscy się na nas gapili., tak jakbyśmy byli jakąś wystawą w muzeum. W końcu po dwóch i pół godzinie męczarnia się skończyła i mogliśmy opuścić salę.
- Nigdy więcej nie idę z tobą do kina.
- Kogo ty próbujesz oszukać?
- Ja mówię serio.
- Zobaczymy... Głodna?
- Jak wilk.
Chłopak zaśmiał się tylko, złapał mnie za rękę i ruszyliśmy do pobliskiej restauracji.

Po zamówieniu dania zaczęliśmy rozmawiać o wszystkim. Czasami nawet udało jemu się mnie rozśmieszyć, a to jest bardzo trudne.
- Wiesz co. Chcę wiedzieć na czym stoję.
Nie rozumiem.
- Jesteśmy razem czy nie?
- A chciałbyś?
- Nawet nie wiesz jak bardzo.
- To jesteśmy razem. - uśmiechnęła się do niego promiennie.On nic nie odpowiedział, tylko wstał z miejsca, wziął mnie na ręcę i okręcił kilka razy wokół własnej osi..
- Mam coś dla ciebie. - powiedział i podał mi małe, czerwone pudełeczko w kształcie serca.
- Co to jest? - spytałam.
- Otwórz i zobacz.
Posłusznie otworzyłam pudełko i zobaczyłam w nim to:

- Jest śliczna. Dziękuję  - wstałam z miejsca, podeszłam do niego i złożyłam delikatny pocałunek na jego ustach.

Po około półtorej godzinie wyszliśmy z restauracji. Jako, że była dopiero 19:30 postanowiliśmy iść jeszcze na spacer. Pięknie wygląda Rzeszów wieczorem. Mój chłopak ( jak to fajnie brzmi ) zaprowadził mnie do parku, potem zawiązał mi oczy chustką i szliśmy dalej.

- Kochanie gdzie ty mnie ciągniesz?

- Zobaczysz jak dojdziemy.

- A daleko jeszcze? 

- Nie. W sumie już jesteśmy. 

Chłopak ściągnął mi chustę z oczu. Zobaczyłam gdzie jestem. Byłam na jakiejś górce z widokiem na Rzeszów. 

- Jaku, ale tu jest pięknie!

- Podoba ci się? 

- Głupio się pytasz. 

Posiedzieliśmy jeszcze chwilę,a  potem poszliśmy do mieszkania siatkarza. 

Ściągnęłam buty. Kurtki nie zdążyłam, bo chłopak zachłannie wpił się w moje usta. Posadził mnie na szafce z butami. Oplotłam nogami jego biodra na co on podniósł mnie z szafki i zaniósł do sypialni. Po drodze jego jak i moja koszulka poleciały gdzieś na ziemię.

***  Oczyma Julki ***

Rano obudziłam się o 10:00. Jako iż dzisiaj była sobota mogłam sobie trochę pospać. Wyszłam z łóżka, wzięłam z szafy ubrania i podreptałam do łazienki. 

Po wyjściu z łazienki postanowiłam iść do pokoju Majki sprawdzić czy wróciła na noc czy nie. Otworzyłam nieśmiało drzwi i zobaczyłam... puste łóżko. W sumie to domyślałam się, że nie wróci na noc, ale poinformować mogła.Poszłam do kuchni. Zrobiłam sobie pożywne śniadanie, a mianowicie płatki owsiane na mleku. Zjadłam je w przeciągu dziesięciu minut. Umyłam naczynia o wzięłam się za sprzątanie. W planach miałam zrobić jeszcze generalne porządki w mojej szafie z ubraniami.. Sprzątanie zaczęłam od mycia okien, ponieważ teraz świeciło słońce,a to nowość, bo właśnie dzisiaj zaczął się nowy miesiąc - grudzień.Po umyciu wszystkich okien przyszedł czas na ściernie kurzy, mycie podłóg itp. Po trzech godzinach sprzątania postanowiłam zrobić jakiś obiad. Majki jeszcze nie było. Postanowiłam nie dzwonić do niej. Przecież ona nie jest dzieckiem, żeby nie umiała o siebie zadbać. Po moich przemyśleniach stwierdziłam, że nie jestem aż tak głodna, żeby robić coś na szybko. Postawiłam, więc na zapiekankę ziemniaczaną z sosem serowym. Obrałam ziemniaki i pokroiłam je w cienkie paski. W czasie kiedy kroiłam ziemniaki podsmażałam też mięso mielone.Po chwili układałam już warstwę ziemniaków na dnie naczynia żaroodpornego. Potem nasypałam mięsa mielonego i tak parę razy. Na sam wierzch nalałam sosu serowego z torebki. Następnie poukładałam na samą górę plasterki sera. Naczynie włożyłam do piekarnika. Teraz miałam godzinę dla siebie. Tą godzinę spędziłam na oglądaniu telewizji. Kiedy piekarnik dał o sobie znać poszłam wyciągnąć naczynie z niego.Wcześniej natomiast wzięłam jeszcze deskę, żeby gorącego nie stawiać na blacie. Wyciągnęłam talerz i ktoś zadzwonił do drzwi.

- Cześć Niko. Co ty tu robisz?

- A przyszedłem odwiedzić moją najlepszą przyjaciółkę nie można?

- Ty coś chcesz, Penchev.

- Ja? W życiu! Nic nie chcę. 

- Dobra, dobra. Wchodź do środka. Akurat zrobiłam obiad. Zjesz trochę?
- No jasne.

- To kieruj się do kuchni.

Przyjmujący posłusznie wykonał moje polecenie i już po chwili zajadaliśmy się daniem.
- A Maja gdzie?
- Na randce.
- O tej porze? - zdziwił się siatkarz.
- Nie. Ona jest na tej randce od wczoraj.
- A no chyba, że tak. A dzwoniłaś do niej?
- Nie. Po co?
- Sprawdzić czy żyje.
- Niko ona nie jest małym dzieckiem, żeby ją kontrolować. Wie co robi.
- W sumie masz racje.
Po zjedzeniu obiadu Nikolay zaoferował swoją pomoc przy sprzątaniu. .
- Oky, skoro ja zmywam to ty idź się przebrać, bo tak nie pójdziesz.
- Ale gdzie ja mam iść?
- Idziemy do centrum handlowego.
- A kto ci nagadał takich bzdur, ża ja chcę tam iść?
- Nie masz wyboru.
- Dlaczego niby?
- Bo zapewne nie masz żadnej sukienki na wieczorną imprezę u Marko.
- Co? Jaką imprezę? Ja nigdzie nie idę!
- Mam cię zanieść do ciebie do pokoju, zamknąć drzwi na klucz, żebyś nie uciekła, wyciągnąć jakieś ubrana i przebrać cię?
- Ehh... No już idę.
- Grzeczna dziewczynka. - powiedział za co ja zgromiłam go wzrokiem. Poszłam do siebie i przebrałam się w jakieś normalne rzeczy.
- Zadowolony? - spytałam Penchev'a kiedy już byłam w salonie.
- Zadowolony. - potwierdził.Już po 10 minutach siedzieliśmy w aucie przyjmującego i jechaliśmy w stronę centrum handlowego.

***

Dziękuje za te 31 komentarzy pod 9 rozdziałem :D 

Ucieszyły mnie najbardziej dwa. Jeden, żebym napisała książkę ( tanowię się nad tym), a drugi, że ja ma doła czy zły humor dziewczyna to czyta mojego bloga. Bardzo mi miło z tego powodu. :)

Jakiś czas temu pojawiła się zakładka informowani ;)
Zgadujcie w komentarzach kto może być chłopakiem Majki? :D
Chciałam wam jeszcze podziękować za ponad 10.000 wyświwtleń i ponad 100 komentarzy ;)

Specjalnie nie dałam w bohaterach jego, bo chciałam żebyście sami zgadli :* Podpowiedź jest to siatkarz :P 

Do następnego. ;)

Rozdział 9

Rozdział dedykuję  mojej kochanej Natalce  :* <3

Na treningu było tak jak zawsze. No może oprócz tego, że trenerka oznajmiła nam, że za dwa dni gramy mecz wyjazdowy w Bielsku - Białej.
Wróciłam do domu. Majka siedziała w salonie i oglądała telewizję.
- Już jestem! - krzyknęłam jednocześnie ściągając kurtkę.
- Okej! - odkrzyknęła nie odwracając wzroku od telewizora.  Swoje kroki skierowałam do kuchni, ponieważ byłam strasznie głodna. Postanowiłam zrobić sobie zupkę kuksu. Wsypałam zawartość torebki do miseczki i czekałam aż czajnik zacznie gwizdać i tym samym poinformuje mnie o tym, że się woda zagotowała. W końcu po upływie kilku minut czajnik dał o sobie znać. Gorącą ciecz wlałam do miski. Odczekałam kilka minut i w końcu mogłam spożyć posiłek.
- Pamiętasz, że masz iść na policję? - spytała mnie Maja kiedy wchodziła do kuchni.
- Maja... - westchnęłam. - przecież to nic nie da.
- Jula jak nie pójdziesz to się nie dowiesz czy coś to da. Ja się później dowiem czy byłaś tam, a jak się okaże, że nie  poszłaś to...
- To siłą mnie tam zaciągniesz, - znudzona dokończyłam za nią.
- Dokładnie. A teraz idę się szykować.
- Wybierasz się gdzieś? - spytałam zdziwiona.
- Yhym... A nie mówiłam ci?
- Nie. Gdzie idziesz?
- Na randkę.
- To ty masz chłopaka i ja o tym nie wiem?! - oburzyłam się.
- Spokojnie, jeszcze nie mam.
- Która to randka? - wypytywałam ją.
- Trzecia.
- Czemu mi nie powiedziałaś?
- Bo nie chciałam zapeszać.
- A kto to?
- Na razie nie mogę ci powiedzieć i na serio muszę iść szykować się.
- Okej, to idź, ale...
- Julka streszczaj się noo....
- Jeśli będziecie razem to chcę być pierwszą osobą, która się o tym dowie.
- Okej. - rzuciła tylko i zniknęła za drzwiami swojego pokoju. Ja natomiast wróciłam do przerwanej wcześniej czynności. Po zjedzeniu posiłku włożyłam brudne naczynia do zmywarki. Była godzina 15:00, Maja akurat wychodziła z mieszkania, więc zostałam sama. Nie wiedziałam co ze sobą zrobić, kiedy usłyszałam dzwonek do drzwi. Poszłam otworzyć. W drzwiach stał Oskar.
- Hej, co ty tu robisz?
- Cześć. Przyszedłem spytać czy pożyczyłabyś mi swoje notatki, bo moje gdzieś zgubiłem.?
- Jasne, wchodź. Nie będziemy przecież rozmawiać w drzwiach. - uśmiechnęłam się do niego na co on odwzajemnił gest i wszedł do mojego mieszkania. Pokazałam mu ręką, aby poszedł do salonu.
- Może chciałbyś się czegoś napić? - spytałam. W końcu kultura tego wymaga.
- A co proponujesz?
- Hmm.. Sok, wodę, kawę, herbatę...
- Sok poproszę. - przerwał mi.
- Okej, zaraz przyniosę.
- Spoko.
Poszłam do kuchni nalać sok dla chłopaka. Po chwili wróciłam razem ze szklanką z napojem do salonu.
- Proszę. - powiedziałam podając mu szklankę z napojem. - Poczekaj tu chwilę, a ja pójdę po notatki.
- Okej, czekam.
Poszłam po notatki do swojego pokoju. Musiałam tam chwilę spędzić, bo nie wiedziałam gdzie je dałam. W końcu po jakiś 15 minutach przypomniałam sobie gdzie je włożyłam. Otóż genialna ja schowałam swoje notatki do mojej mini biblioteczki, którą trzymałam w pokoju. Nie pytajcie czemu je tam schowałam, bo sama nie wiem. Szybko wzięłam potrzebne rzeczy i udałam się do pomieszczenia gdzie czekał mój kolega.
- Przepraszam cię, że tak długo musiałeś czekać, ale zgubiłam je gdzieś i przez dłuższą chwilę musiałam ich szukać.
- Nic się nie stało, ale mogłaś powiedzieć to przecież pomógłbym ci ich szukać.
- Nie chciałam ci robić kłopotu.
- Ale to żaden kłopot... To ja już się będę zbierać. - dodał po chwili. - A może wyskoczylibyśmy gdzieś kiedyś razem?
- Jasne, może jutro?
- Mi pasuje. To jeszcze się zdzwonimy.
- Okej.
 Odprowadziłam go do drzwi, a na pożegnanie Oskar dał mi buziaka w policzek.
Brunet wyszedł kilka minut po 16:00. Znowu zaczęło mi się nudzić, więc postanowiłam jednak pójść na tą policję. Poszłam się, więc przeprać. Jako, że był już koniec listopada temperatura na dworze była niska. Postawiłam, więc na cieplejszy ubiór.

Wyszłam z domu kierując się na przystanek autobusowy. Autobus akurat przyjeżdżał na parking. W ostatniej chwili udało mi się wsiąść do niego. Kupiłam bilet i zajęłam wolne miejsce. Po dziesięciominutowej podróży byłam na miejscu. Weszłam do budynku i od razu zaczepiłam jakiegoś policjanta. Poszłam z nim do pokoju i powiedziałam mu w jakim celu się tu znalazłam. Komisarz uważnie wysłuchał moich zeznań. Napisał coś w notesie i powiedział, że zajmie się tą sprawą. Podziękowałam mu i wyszłam z komisariatu.

*** Oczyma Fabiana ***

Miałem odjeżdżać z parkingu, ale mój telefon zaczął dzwonić.
- Hallo?
Cześć kuzynku! - usłyszałem jej głos i uśmiech sam mi się pojawił na twarzy.
- No cześć Kaja.
- Co tam u ciebie słychać?
- A po staremu. Czemu dzwonisz?
- Tak o. Chciałam pogadać z moim kochanym kuzynem.
- Mhm... Już ja ciebie znam. Co się stało?
- Bo ja za pół godziny będę w Rzeszowie...
- Mam cię przenocować, tak?
- Wiesz, że cię kocham.
- No dobra. Za 20 minut będę na dworcu.
- Dziękuję. Kocham cię kuzynie.
- Coś za często mówisz, że mnie kochasz.
- A to źle? Jak chcesz to mogę przestać.
- Nie no nie przeszkadza mi to.
- Tak myślałam. - zaśmiała się.
- Dobra ja kończę. Później pogadamy.
- Okej, pa. - pożegnałem się z kuzynką, wsiadłem do samochodu i ruszyłem w kierunku dworca kolejowego.  Na miejscu byłem po około 20 minutach. Wysiadłem i zacząłem się rozglądać się za znajomą sylwetką. Po chwili dostrzegłem ją siedzącą na ławce. Szybkim krokiem podszedłem do niej i przywitałem się. Wziąłem jej walizkę i oboje ruszyliśmy w kierunku samochodu. Po pół godzinie byliśmy na miejscu. Kaja oznajmiła mi, że idzie pod prysznic. Ja w tym czasie poszedłem przyszykować jej pokój. Po 20 minutach wyszła.
- Jestem strasznie głodna. - stwierdziła.
- A jak bardzo zmęczona jesteś po podróży?
- W sumie to prawie wcale, a co?
- Pomyślałem, że może przeszlibyśmy się po Rzeszowie.
- Chętnie, tylko coś zjem.
- Zjemy na mieście i przy okazji zrobimy jakieś zakupy, bo nie spodziewałem się gości. - dziewczyna zaśmiła się tylko i po chwili stała już w drzwiach.
- Idziesz czy  będziesz tak stał?
- Idę, idę.
Sięgnąłem jeszcze po telefon i ruszyłem za blondynką. Wyszliśmy z mieszkania, zamknąłem drzwi i już po chwili szliśmy rzeszowskimi ulicami.

*** Oczyma Julki ***

Zaraz po wyjściu z komisariatu nie poszłam od razu do domu, tylko do parku. Co będę sama nudzić się w domu? Szłam tak i myślałam kiedy zobaczyłam znajomą postać. Fabian szedł w przeciwnym kierunku, ale nie sam. Szła z nim jakaś blondynka. Wszystko byłoby fajnie, gdybym nie poczuła tego cholernego ukłucia w sercu. Cholera. Czemu ja się w nim zakochałam?! Przecież on już znalazł sobie nową dziewczynę! A może to nie jest jego dziewczyna? ... Julka co ty pleciesz? Popatrz na ich zachowanie. To widać na kilometr, że są razem. No tak zachowywali się jak para. Wygłupiali się itp. Sumienie ma czasem jednak racje. Ale zaraz... Jakby byli razem to trzymaliby się za ręce, ha!... Ale z drugiej strony, może nie chcą, aby media się o nich dowiedziały.... Nie wiedziałam, że mogę być aż tak zazdrosna o chłopaka i to w dodatku jeszcze  o Fabiana!
Nie chciałam na to patrzeć, więc postanowiłam zrobić jeszcze jakieś zakupy. Pech chciał, że do tego samego sklepu na zakupy postanowiła wybrać się Fabian ze swoją dziewczyną. Krew mnie zalewała jak ich widziałam razem. Szybko zrobiłam zakupy, zapłaciłam i jak najszybciej stamtąd wyszłam. Wróciłam do domu. Majki jeszcze nie było i coś tak myślałam, że nie wróci na noc. Wniosłam torbę z zakupami, rozpakowałam je i poszłam pod prysznic. Wyszłam z łazienki. była dopiero 19:00, więc postanowiłam obejrzeć jakiś film.

***

Ta notatka będzie długa z góry już mówię :)
Na wstępie chciałabym podziękować stronkom:

Bo w Polsce mamy najlepszych siatkarzy i kibiców na świecie

Siatkówka to coś więcej niż gra , ona daje radość

Siatkówka jest bowiem, zacnym sportem Milordzie. 

Za udostępnienie moich blogów  :) 

W zakładce " Bohaterowie " znajdziecie wizerunki Oskara i Kai ;)

Przyzwyczajcie się do takiej długości rozdziałów, bo one będą taki :D 

Po trzecie zaczynam się buntować, ponieważ pod ostatnim postem ( w chwili obecnej) był 328 wyświetleń,a tylko 13 komentarzy :( Mój bunt polega na tym, że jak nie będzie min. 20 komentarzy to zawieszam bloga na stałe ;) Żartuję :D Ale jak nie będzie 20 komentarzy to nie dodam rozdziału :) 

Po czwarte cieszę się, że komentujecie, bo to daje motywację  ;) 

Po piąte i chyba najgorsze. Zawieszam bloga na okres nie wiadomy :/ Mogę wrócić w niedzielę, a mogę dopiero w roku szkolnym :( Już tłumaczę czemu. Otóż za 3 tygodnie zaczyna się rok szkolny i wypadałoby kupić książki, zeszyty itp. do szkoły, to jest jeden powód zawieszenia przeze mnie bloga. Drugi jest też związany ze szkołą, a mianowicie obawiam się, że nie będę miała czasu pisać rozdziałów ze względu na wybór klasy ( klasa sportowa) dlatego postanowiłam zawiesić bloga i napisać trochę rozdziałów do przodu. Zobaczę w niedzielę ile będę miała napisanych rozdziałów i dam wam znać co dalej ;) 

Bloga o Macie Andersonie też zawieszam z tych samych powodów. Jedynie blog o Niko Penchev'ie i Janku Nowakowskim będę pisać, ponieważ piszę go w duecie  z kolegą i mam więcej " oddechu ". Co do rozdziałów tutaj to planuję do niedzieli napisać 9, więc powinien się pojawić rozdział, ale nic nie obiecuję ;) 

Także do zobaczenia w przyszłości :*

Rozdział 8

*** Fabian ***
Ja go kiedyś zamorduję. Po co on jej to mówił?
- Dajcie mi już wszyscy święty spokój! - powiedziałem i wyszedłem z sali. Jak Zbyszek spróbuje powiedzieć jej co do niej czuje to już na pewno będzie trupem! Byłem wkurzony. Postanowiłem pójść na spacer. Do treningu mam jeszcze jakieś 2 godziny, więc mam trochę czasu na przemyślenie tego wszystkiego.

*** Julka ***

- Możesz mi powiedzieć o co ci chodzi? - spytałam Zbyszka kiedy Fabian wyszedł.
- Niech Fabian sam ci to powie. Co tam u ciebie słychać?
- A nic właśnie wróciłam z trenin... Yy... Z wykładu.
- Co? Jakiego treningu?
- Z wykładu.
- Julaa...
- No dobra...
- Byłaś na treningu chłopaków?
- Co? Nie. Byłam na swoim treningu.
- Czekaj, bo nie rozumiem. Trenujesz coś?
- Tak.
- Co?
-  Siatkówkę. - spuściłam głowę, bo wiem, że Zbyszek teraz zacznie wypytywać.
- Czemu ja o tym nic nie wiem? - próbował obrócić to w żart, ale mi nie było do śmiechu.
- A po co ja ci to miałam mówić?
-Może w przyszłości będziesz grała tak jak twój utalentowany kolega...
- Ty już tak tu nie wymyślaj. Są  lepsi od ciebie. - zaczęłam się śmiać.
- No ej. - udawał obrażonego, ale nie wychodziło mu to za dobrze. - Nie wierzysz w moje umiejętności?
- No jakoś nie za bardzo. - wybuchnęłam śmiechem, a po chwili dołączył do mnie Bartman. Śmialibyśmy się dłużej, ale przypomniałam sobie, że zaraz mam popołudniowy trening. - Dobra Zbyszek  ja muszę iść, bo zaraz mam trening.
- Idź, idź.
Poszłam i od razu udałam się na trening. Na treningu grałam dość dobrze chociaż cały czas nurtowało mnie pytanie. O co chodziło Zbyszkowi? Pewnie tego się nie dowiem, chyba że Fabian mi to powie, ale w to wątpię. Po skończonym treningu postanowiłam zrobić sobie " leniwy dzień ". Szybko zrobiłam popcorn i zasiadłam przed telewizorem. Majka była u siebie w pokoju, więc miałam telewizor dla siebie. Około godziny 22 poczułam, że przydałoby się pójść spać. Tak też zrobiłam. Poszłam do sypialni, położyłam się na łóżko i momentalnie zasnęłam.

Rano obudziłam się o 9. Na uczelni miałam być dopiero o 15, więc miałam jeszcze czas na pojechanie do szpitala po Zbyszka. Przebrałam się.

Uczesałam się.

Zjadłam szybkie śniadanie i wyszłam z mieszkania. Majki nie było, więc zamknęłam drzwi na klucz i udałam się w stronę auta. Po około 20 minutach byłam na miejscu. 

- To co? Możesz już wyjść? - spytałam kiedy tylko weszłam do sali.

- Tak. 

- To idziemy?

- Tak, chodźmy. 

Wyszliśmy z sali i poszliśmy do recepcji po wypis. Miła recepcjonistka dala Zbyszkowi wypis i już po chwili byliśmy u mnie w domu. Była godzina 13:00, więc postanowiłam zrobić jakiś obiad. 

- Zbyszek co powiesz na zapiekankę ziemniaczaną? 

- Świetny pomysł. A masz potrzebne produkty? 

- Tak, to co robimy? 

- Robimy. 

Zaczęliśmy robić nasze danie. Oczywiście nie obyło się bez wygłupiania się. Po około 1,5 godzinie jedliśmy już nasz posiłek. Włożyliśmy naczynia do zmywarki i Bartman postanowił mnie odwieźć pod uczelnię.  Zaraz po wejściu do szatni spotkałam Fabiana. 

- Hej, możesz mi powiedzieć co to było wczoraj w szpitalu? 

- Dasz mi w końcu z tym spokój? 

- Ja chcę tylko normalnie z tobą porozmawiać! - krzyknęłam.

- Ale ja nie chcę i daj mi już święty spokój! - też krzyknął i wyszedł z szatni. Na co ja liczyłam? Naiwna idiotka. 

Z moich przemyśleń wyrwała mnie moje przyjaciółka. 

- No cześć Jula. Co ty taka zamyślona?

- Hej Maja. Nic tak tylko myślałam.

- O czym? 

- Ehh.. nieważne.

- Julaa...

- Dobra w domu ci powiem, ok?

- Okej, okej.

- To teraz chodź, bo się zaraz spóźnimy. 

- No już idę, daj mi kurtkę ściągnąć.

Maja ściągnęła kurtkę i poszłyśmy na pierwsze zajęcia. Męczarnia zakończyła się około 20.  Razem z Majką poszłyśmy w kierunku naszego mieszkania. 

- Mówiłem, że to jeszcze nie koniec.  - usłyszałam dobrze znany mi głos. 

- Czego ty ode mnie chcesz?! 

- Jedziesz ze mną do domu.  

- Nigdzie z tobą nie jadę! Jesteś znowu naćpany! 

- Nie jestem naćpany! Idziemy! - powiedział i złapał mnie za rękę.

- Zostaw ją! - próbowała bronić mnie przyjaciółka.

- Nie wtrącaj się!  - warknął i zaczął ciągnąc mnie za rękę. W pewnym momencie udało mi się wyrwać z jego uścisku i nie myśląc zaczęłyśmy razem z Majką biec. Na szczęście Grzesiek pojawił się nieopodal naszego mieszkania. W ostatniej chwili udało nam się wejść do klatki schodowej.

- Jeju, Jula on jest nieobliczalny. 

- Wiem. Dobra nie myślmy o tym teraz, chodź do domu. 

Weszłyśmy do mieszkania i ja pierwsze co zrobiłam to poszłam do łazienki. Po mnie poszła Maja, a ja padłam zmęczona na łóżko.

Rano obudziłam się o 10:00. Miałam dzisiaj wolne od zajęć, więc mogłam sobie dzisiaj poleniuchować. Zeszłam w piżamie do kuchni.Była tam już moja przyjaciółka i od razu zasypała mnie pytaniami. 

- Hej, Jula.

- Cześć, Maja.

- Powiesz mi o czym tak wczoraj w szatni rozmyślałaś?

- Bo 2 dni temu w szpitalu u Zbyszka zaistniała dziwna sytuacja.
- Jaka?
- A mianowicie. Szłam na salę, na której leżał Bartman i był tam Fabian. I gdy tylko weszłam do środka Zbyszek powiedział, że Fabian ma mi coś do powiedzenia. Popatrzyłam na Fabiana pytająco, a ten tylko powiedział, żebyśmy mu dali wszyscy spokój.
- Wydaje mi się, że Fabian ma jakąś tajemnicę przed tobą, którą chce ci powiedzieć, ale nie może.
- Niby dlaczego nie może?
- Nie wiem. A w szatni przed moim przyjściem co było? Widziałam tylko jak Fabian wychodzi wkurzony z szatni.
- W sumie to nic. Pytałam się Fabiana o co chodziło w szpitalu. Ten powiedział, żebym dała mu spokój, to powiedziałam, że chcę tylko porozmawiać, to on powiedział, że nie chce i wyszedł.
- Nie ogarniam tego faceta.
- No ja też.
- Dobra zmiana tematu na trochę gorszy.
- W sensie?
- Grzesiek. Jula musisz iść z tym na policję.
- Nie mogę. Przecież on mi nie da żyć jak się dowie, że poszłam na policje.
- Julka musisz. Inaczej nie da ci spokoju.
- Ehh... dobra popołudniu pójdę, zadowolona? - powiedziałam, ale wiedziałam, że tak nie zrobię, a jakbym powiedziała, że nie pójdę to Maja pewnie by mnie tam siłą zaciągnęła.
- Tak, a teraz ja idę na zajęcia.
- Masz dzisiaj jakieś zajęcia? - spytałam zdziwiona.
- No tak.
- Dobra to idź. Ja też zaraz na trening idę.
- Okej, pa.
- Pa. - powiedziałam do przyjaciółki zanim wyszła z mieszkania. Zrobiłam sobie jakieś śniadanie, ubrałam się wygodnie.

Włosy zawiązałam w luźnego warkocza, wzięłam torbę i wyszłam z domu.

****

Dziś was zostawiam z takim czymś :D 

Jak zwykle musiałam bardziej namieszać :3

Jedna osoba stwierdziła, że za dużo mieszam w blogu. 

Tak się nad tym zastanawiałam to stwierdziłam, że może i to prawda,

ale ja lubię mieszać i chyba nie mam zamiaru przestać. A co wy o tym myślicie? Za dużo mieszam? Może jednak powinnam przestać?  :>

Wyraźcie opinię w komentarzach ;) 

Zaproszenie :P

Chciałabym was zaprosić na mojego nowego bloga :D

Matt Anderson, Paul Lotman, Michał Kubiak. Uda się coś z tego stworzyć? :) Zobaczymy ;)

http://moje-zycie-to-nie-jest-udany-serial.blogspot.com/

Rozdział 7

Wróciłam do domu o 20.  Zjadłam jakąś szybką kolację i czekałam na siatkarza. Czekałam tak godzinę i jak już możecie się domyślić nie doczekałam się jego. W sumie czego ja się po nim spodziewałam?! Chciałam z nim normalnie pogadać, ale to jest niewykonalne! Nie ma chyba gorszego człowieka od niego. Toż to przecież taki gatunek zagraża ludzkości! Ale dobra. Skoro nie chce rozejmu to nie będzie go miał. Nie mam zamiaru go prosić o to. Z taką myślą o godzinie 21 poszłam do łazienki, w której wzięłam szybki prysznic i ubrałam piżamę. Wyszłam i padłam na łóżko zmęczona.

*** Oczyma Fabiana ***

Po meczu razem z Hanią pojechaliśmy do mnie. Oczywiście pamiętałem, że Jula chce się spotkać, ale nie pojechałem do niej. Nie dlatego, że mam ją gdzieś, bo tak nie jest... Nie! Stop! Fabian ogarnij się! Co ty gadasz?! Przecież ty masz dziewczynę, Dobra mniejsza o to. Nie pojechałem do niej, bo bałem się. Wiedziałem, że zacznie wypytywać o to co ona mi zrobiła. Nie byłem jeszcze gotowy na rozmowę z nią, Może kiedyś. Ale czy później ona będzie chciała? Nie wiem, to jest mało prawdopodobne.  Kurwa! Czy ja muszę zawsze wszystko spierdolić?! Brawo Drzyzga! Masz do tego normalnie talent! Była już 21:00, więc postanowiłem położyć się spać. 

Rano obudziłem się około godziny 9:00. Wstałem, poszedłem do łazienki w celu wzięcia szybkiego prysznica. Po około 15 min byłem odświeżony. Na 10:00 miałem trening, więc się nie śpieszyłem. Zrobiłem sobie śniadanie i wolnymi ruchami spożyłem je. Po zjedzeniu kanapek z szynką i pomidorem spakowałem torbę i wyszedłem na trening. Na treningu w ogóle nie mogłem się skupić. Prawie wszystkie zagrywki zepsułem, źle rozgrywałem nawet przyjęcie najłatwiejszej zagrywki mi nie wychodziło. Cały czas myślałem o Julii. Fabian, człowieku co ty kurwa odpierdalasz? Skup się na grze, a nie na jakiejś pannie! 

- Fabian skup się. Graj, a nie myśl o niebieskich migdałach. - powiedział trener.

- Przepraszam. 

- Nie przepraszaj, tylko się skup, bo za tydzień znowu gramy mecz i masz być ogarnięty. A teraz chłopaki gramy! 

Rozegraliśmy krótki mecz pomiędzy sobą i trener dał nam spokój na dziś. Kiedy chciałem wyjść trener mnie zatrzymał. 

- Fabian mógłbyś zostać na chwilę? Chciałbym zamienić kilka słów z tobą. 

- No dobrze, więc o co chodzi?         

- Niepokoi mnie twoje zachowanie. Przez ostatnie kilka treningów chodzisz jakiś taki... inny. Taki cichy. Zawsze to buzia nie umiała ci się zamknąć, a teraz co? Co się dzieje? 

- Nic, po prostu martwię się o Zbyszka. 

- Nic mu nie będzie. Przecież jest tylko poobijany.

- Wiem, wiem, ale w końcu to ,mój przyjaciel. 

- Rozumiem, ale pamiętaj, żeby podczas treningów i meczu odstawiać sprawy prywatne na bok i skupić się na grze, jasne? 

- Tak. Mogę już iść? 

- Możesz.

Wyszedłem z sali i udałem się do szatni. Był tam tylko Penchev. Postanowiłem wykorzystać okazję i pogadać z nim na temat tego co było jakieś dwa dni temu. 

- Ej Niko możemy pogadać?

- No jasne, a o czym?

- O tym co zrobiłeś dwa dni temu.

 - Fabian, wiem. Przepraszam. Jeżeli chcesz mi dać w twarz to proszę bardzo. Zasłużyłem. Niepotrzebnie was tam zamknąłem, ale chciałem dla was dobrze. Przecież nie możecie się ciągle kłócić. 

- Masz racje. Zasłużyłeś, ale nie przywalę ci tylko dlatego, że jesteś moim przyjacielem. Byłem na ciebie zły, a nawet wściekły, ale jak tak teraz myślę, to przecież jakby chodziło o ciebie to zrobiłbym to samo.

- Czyli nie jesteś już na mnie zły? 

- Nie, a teraz ja spadam,  bo idę o szpitala do Bartmana.

- Okej, to pa. 

Nikolay wyszedł, a zaraz za nim ja. Szybkim krokiem podszedłem do auta, rzuciłem torbę na tył samochodu i odjechałem. Pojechałem prosto do szpitala. Zaparkowałem samochód i wszedłem do budynku. Jakie to szczęście, że Zbyszek leży na parterze. Poszedłem do odpowiedniej sali. 

- No cześć stary. Ty wiesz jak ja się o ciebie martwiłem? Człowieku jakiego stracha narobiłeś mi, Julce...

- Julce? Czyli wy już pogodzeni? 

- Ja z nią? Chyba żartujesz! Prędzej przestanę grać niż się z nią pogodzę. 

- Fabian. Kogo ty próbujesz oszukać? Mnie czy siebie? 

- Nie rozumiem. O co ci chodzi? 

- O to, że to widać na kilometr. Zakochałeś się w niej. 

- Pff... Dobre sobie.

- Fabian... Mnie nie oszukasz.

- Ehh.. no dobra masz racje. 

- Powiedz jej to.

- Co?

- Że ją kochasz. 

- Porąbało cię? Przecież wiesz...

- Tak, wiem, ale prędzej czy później będziesz musiał z nią pogadać. 

- Wiem, ale nie wiem czy będę miał następną okazję. 

- Co tym razem? 

- Chciała, żebyśmy się wczoraj po meczu spotkali u niej i...

- I ty tam nie pojechałeś. Pięknie! To kiedy ty masz zamiar jej to powiedzieć? 

- Nie wiem. Ja już nie wiem co ja ze swoim życiem robię. Jeszcze Hania...

- To ta z którą tu wczoraj byłeś? 

- Tak.

- Po co z nią jesteś skoro i tak jej nie kochasz? 

- Nie wiem...

- To zerwij z nią. 

- Nie.

- Czemu?

- Nie potrafię.

- To ja to zrobię za ciebie.

- Pojebało?! 

- To wybieraj albo ty to zrobisz , albo ja to zrobię.

- Eh.. No dobra. 

- Masz to zrobić teraz. Przy mnie. Dzwoń do niej. 

- Co? Nie.

- Tak. Fabian nie wkurwiaj mnie. Wyciągaj ten telefon. 

- Czy ty zawsze musisz być taki uparty? 

- Też cię lubię, a teraz wyciągaj go. 

Wyciągnąłem telefon, wykręciłem numer do Hani. Odebrała po 3 sygnałach.

- Halo?

- Cześć Hania muszę ci coś powiedzieć.

- Czyli to prawda? 

- Co?

- To, że spotykasz się z tą twoją koleżanką z którą nas Nikolay zamknął u niego w domu.

- Co?! Nie. 

- Więc o co chodzi? 

- Nie możemy się już spotykać. To nie wyjdzie. Nie czuję nic do ciebie przepraszam. - rozłączyłem się.

- I co zadowolony?

- A żebyś wiedział, że tak. 

*** Oczyma Julki *** 

Obudziłam się o 8. Z racji, że był Październik ubrałam się trochę cieplej.

Zrobiłam szybkie śniadanie, bo nie miałam dużo czasu. Zrobiłam sobie płatki na mleku. Szybko je zjadłam wzięłam potrzebne rzeczy i poszłam na uczelnię. Fabiana nie było. I dobrze. Miałam ochotę strzelić mu plaskacza w tą śliczną twarzyczkę.  Co?! Jaką?! Śliczną?! Julka ogarnij się! Co się z tobą dziej?! Przecież ty się w nim nie zakochałaś! Ahh... Nieważne. Czas na uczelni dość szybko upłynął. Zajęcia skończyły się o 12:00. Dopiero na 14:30 miałam trening, więc zaraz po zajęciach postanowiłam jechać do szpitala zobaczyć jak się Zbyszek czuje. Zajechałam na parking i zobaczyłam znajome mi auto. Fabian. No tak. Można się było tego spodziewać. No nic. Przynajmniej będę miała niemiłą konfrontację z nim. Weszłam do budynku i poszłam na salę, na której leżał Zbyszek. Słyszałam, że Fabian z Bartmanem zawzięcie o czymś rozmawiają. Nie chciałam tam wchodzić póki był tam rozgrywający, ale z niewiadomych powodów weszłam tam.

- No cześć Zbyszek. - powiedziałam do siatkarza. Popatrzyłam na Fabiana, a ten miał minę taką: ,, A ona co tu robi? " 

- Hej Julka. Fabian ma ci coś do powiedzenia. 

Niezły żart. Drzyzga chce ze mną rozmawiać?! No chyba, że ma znowu coś do mnie typu: ,, Jesteś chora psychicznie. Po co za mną ciągle łazisz? " 

-----------------------------------------

No po prostu musiałam ich jeszcze bardziej skłócić. :P Nie byłabym sobą gdybym tego nie zrobiła. :*

Wiem, krótki za co ogromnie przepraszam :/ 

Jak ja lubię w najlepszych momentach przerywać :D 

Jak myślicie co Fabian chce powiedzieć Julce? ;) 

Coś czuję, że za to na górze  u paru osób będę miała przechlapane :) 

Jak na razie nie wyjawię wam czemu Fabian jest taki dla Julki ;) 

Dziękuję za te wszystkie komentarze pod ostatnim rozdziałem <3 

CZYTASZ + KOMENTUJESZ = MOTYWUJESZ! <3 

Rozdział 6

*** Oczyma Julki ***

Wstałam około 9:00. W domu było cicho co oznaczało, że Fabian i Hania śpią. Wstałam z łóżka i udałam się do łazienki. Około godziny 10:10 zeszłam na dół w celu zjedzenia śniadania. Postanowiłam zrobić sobie tosty. Niko chyba dobrze przemyślał to co zrobił, bo lodówka była pełna. A właśnie przecież jak on tylko otworzy te drzwi to będzie trupem. Z przemyśleń wyrwał mnie męski głos.
- Oo! Kochanie co tak ładnie pachnie? - wszedł do kuchni i od razu zmienił mu się wyraz twarzy. - Sorry, myślałem, że Hania tu jest.
- Twoja dziewczyna jest w łazience. - powiedziałam bez entuzjazmu. Wyciągnęłam talerzyk z szafki. Położyłam na nim tosty, nalałam soku pomarańczowego i udałam się w stronę " mojego pokoju ". Jak dobrze, że Niko miał tam telewizor. Włączyłam urządzenie, usiadłam na łóżku i zaczęłam jeść. Po chwili usłyszałam słowa prezentera

,, Dzisiejszej nocy utalentowany siatkarz Zbigniew Bartman miał wypadek samochodowy. Jest w ciężkim stanie. " 

Co?! Ale jak to?! Przecież on miał dzisiaj zagrać mecz!  Zerwałam się na równe nogi. Usłyszałam jeszcze tylko w jakim szpitalu leży i wybiegłam z pokoju jak poparzona.
- Fabian! - darłam się na cały dom.
- Nie drzyj się tak! Jesteśmy w salonie! Czego chcesz?
- Zbyszek miał wypadek!
- O kim ty mówisz?
- O Świętej Marysi!....  O Bartmanie geniuszu!
- Co?! Gdzie?! Jak?! Kiedy?!
- To co słyszysz baranie... Na jednym ze skrzyżowań w Rzeszowie. Jak nie wiem, w wiadomościach nic nie mówili. W nocy!
- To jedźmy do szpitala. Mam nadzieję, że masz adres.
- Nie, nie mam. - powiedziałam ironicznie. - Ale jak ty masz zamiar tam dojechać?
- Normalnie. Autem!
- A jak stąd wyjdziesz?
- Coś się wymyśli... - nim się skapnęłam przyjmujący nie miał już drzwi w domu. Coż sam był sobie winien.
- Ej, ej nie szalej tak. - powiedziałam.
- Chciałaś stąd wyjść? - spytał.
- No tak.
- To nie marudź.
- No dobra, dobra...
Wyszliśmy i od razu udaliśmy się do szpitala. Po wejściu do budynku udaliśmy się prosto do recepcji. W sumie to ja z Hanią szłyśmy spokojnym krokiem. Hania okazała się bardzo ciepłą osobą. Nie to co Drzyzga, on wręcz biegł do recepcji. Po kilku minutach usłyszałyśmy głos Drzyzgi.
- No niech mi pani powie gdzie on leży!
- Ale proszę pana. Proszę nie krzyczeć.
- Przepraszam. To powie mi pani gdzie leży Zbigniew Bartman?
- Eh.. No dobrze. Korytarzem prosto i potem w prawo.
- Dziękuję. - i poszedł. Nawet nie zauważył, że jesteśmy obok niego.
- Fabian poczekałbyś. - powiedziała Hania.
- A tak, bo jeszcze wy jesteście. - stanął i poczekał aż podejdziemy do niego. - Mamy iść..
- Wiemy gdzie mamy iść, bo stałyśmy koło ciebie pajacu. - powiedziałam.
- Julka serio chcesz się teraz kłócić? To nie czas ani miejsce na to.
- Oj dobra, przecież nic nie mówię.  - uniosłam ręce ku górze na znak poddania się, bo w sumie on miał rację.
Doszliśmy do sali, z której akurat wychodził lekarz.
- Panie doktorze co z nim? - spytałam.
- A pani to...?
- Eee...
- Ona jest jego dziewczyną. - wypalił Fabian. Co?! Jaką dziewczyną?! Co ty bredzisz?!
- Więc czy mógłbym porozmawiać z panią na osobności?
- Dobrze.
- Wspaniale także przejdźmy do mojego gabinetu.
Poszliśmy do gabinetu lekarza. Usiadłam na krześle, a doktor zaczął mówić.
- Tak, więc pani chłopak miał wypadek.
- To wiem.
- Uderzył w niego jakiś pijany kierowca.
- Ja to wszystko wiem, ale co z nim?
- Pan Zbigniew miał lekki wstrząs mózgu.
- O Boże... A czy on coś pamięta?
- Tak. Ten uraz był lekki, więc wszystko jest dobrze,
- A oprócz tego wstrząsu nic mu nie jest? - spytałam z nadzieją.
- Poza zadrapaniami to nic.
- Dzięki Bogu. - ulżyło mi. - A czy my możemy do niego wejść?
- Oczywiście.
- A właśnie, a kiedy Zbyszek będzie mógł wyjść?
- Myślę, że za 2 dni. Musi zostać jeszcze na obserwacji.
- Dobrze, dziękuję, do widzenia.
- Do widzenia. - zamknęłam drzwi i udałam się w miejsce gdzie stał rozgrywający.
- I co z nim? - wypytywał, W sumie nie dziwię mu się, bo to przecież jego przyjaciel.

*** Oczyma Fabiana ****

Stałem pod tą salą i czekałem na Julkę. Wow... Po raz pierwszy w życiu chciałem ją zobaczyć.  Czas dłużył mi się niemiłosiernie. Co będzie z moim przyjacielem? Tak, przyjacielem. Ja i Zbyszek przyjaźnimy się od jakiś 7 lat. I tylko on i Nikolay znali całą prawdę.  W końcu po jakiś 15 minutach zjawiła się Jula.
- I co z nim? - zacząłem wypytywać dziewczynę.
- Miał lekki wstrząs mózgu... Ale nic poza tym nie jest! - wyprzedziła mnie kiedy chciałem zadać pytanie.
- Uff.. dzięki Bogu. A możemy do niego wejść?
- Tak. - nie czekając na reakcję ze strony Julki wszedłem do sali, w której leżał Zbyszek. Poza kilkoma siniakami to wyglądał jak zwykle. - Cześć Zbyszek.
- Cześć Fabian. Jak ja cię dawno nie widziałem... O cześć Jula! - wręcz wykrzyknął kiedy dziewczyna stanęła w drzwiach sali.
- Cześć Zibi.
- Miałem dzisiaj ciebie odwiedzić, ale... No jak widzisz....
- Nie martw się, nic się nie stało. I tak byś nie odwiedził.
- Dlaczego?
- Długa historia. - powiedziała i podeszła do łóżka.
- A wy co? Już pogodzeni?
- My?! - oboje krzyknęliśmy i zaczęliśmy się śmiać w tym samym momencie.
- Aha. Dobra czyli to miało oznaczać, że nie.
- No nie. - powiedziałem.
- A nie wiecie kiedy będę mógł stąd wyjść?
- Kochanie idziemy? Bo się spóźnisz na mecz. - dopiero wtedy przypomniałem sobie o Hani.
- Tak, już idziemy. Zbyszek to jest moja dziewczyna Hania.
- Śliczną dziewczynę sobie wybrałeś.
Dziewczyna zaśmiała się i wyszła. Ja wstałem z krzesła rzuciłem krótkie " pa " do Bartmana i uczyniłem to samo co moja partnerka.
Udałem się do samochodu i w miedzy czasie dostałem sms-a od.. Julki? Co ona chciała.
Przeczytałem treść sms-a i zrozumiałem o co jej chodzi.

,, Musimy porozmawiać. I to jak najszybciej. Po meczu przyjedź do mnie. " 

Nie miałem ochoty tam iść dlatego też nic nie odpisałem, tylko wsiadłem do samochodu i odjechałem.

*** Oczyma Julki ***

Ze Zbyszkiem oglądaliśmy mecz Jastrzębskiego i Resovii razem. Oczywiście wygrała Asseco Resovia Rzeszów 3:2.
Po meczu porozmawiałam jeszcze chwilę z Bartmanem i poszłam, bo przypomniałam sobie, że przecież Fabian ma być u mnie zaraz. Gdy wychodziłam napotkałam cały Jastrzębski Węgiel oraz... Maję(?) przed salą.
- Co ty tu robisz spytałam?
- Przyszłam odwiedzić Zbyszka. A ty już idziesz?
- Tak, bo muszę się z kimś spotkać.
- Uu... Czyżby był to Nikolay?
- Nie. Daj mi ty z nim spokój.
- No dobra, dobra idź.
- Hahaha pa. - zaśmiałam się i wyszłam z budynku. Od razu pojechałam do domu.

---------------------------------------

Nata Lia nie zabijaj mnie :D
Tydzień się jeszcze nie skończył :P
 Jak wam obiecałam tak przychodzę w tym tygodniu z rozdziałem :*
Nata Lia czytam twojego bloga i szkoda, że już kończysz :(
Następny nie wiem kiedy :D :P
Jeżeli czyta to pewna osoba to umrę na miejscu przez to co Zibiemu zrobiłam. ;)
I jeżeli długość rozdziału jest za krótka to z góry przepraszam.


PS. Oglądaliście dzisiejszy mecz? Ja od końcówki 1 seta... Cieszę się, że wygrali <3

                                       Komentujcie! Oceniajcie rozdział : *

Informacja!

14.06 miałam zamiar dodać rozdział, ale nie dodam go, ponieważ raz mecz gdzie aktualnie jest 2:1 dla Polski <3, a dwa koniec roku :( Pani kazała mi nauczyć się czegoś, na poniedziałek, żebym miała 4 na koniec :/
Ale mam dla was tez dobrą wiadomość :)
Do środy jest wystawianie ocen, więc być może w następnym tygodniu się coś pojawi ;)

Marcyśka B - Dziękuję ci, że mnie informujesz o rozdziałach ;) Powiem ci tyle, że genialnie piszesz *.* Nie będę odpowiadać an twoje komentarze, ponieważ jak już wiesz ( albo i nie) nie mogę :(
Może i Niko przegiął, ale chciał dobrze :P Dowiesz się... wkrótce :P  Dziękuję za motywację :*

Roksana Podolska - Oj dowiesz się, ale wszystko w swoim czasie. A czy Julka powie Majce o tym? Hmm.... czas pokaże :D Dziękuję za motywację :*

Ski Jumping my life - A kogo miałaś na myśli? Fabiana? :D :3 Dziękuję za motywację :*

Agacik345 - Zapraszam :) Dziękuję za motywację :*

          PS. Staram się pisać rozdziały, ale jak widzicie nie wychodzi mi to zbyt fajnie ;)
                  Pozdrawiam i do zobaczenia (być może) w następnym tygodniu :* <3

Rozdział 5

Od razu po wejściu do środka Niko poszedł do szatni przebrać się,  a ja poszłam na trybuny. W sumie było tak jak zawsze poza jednym. Na trybunach siedziała jakaś dziewczyna. Cały czas patrzyła się na telefon. Nie wiedziałam kim ona jest, bo chyba nie dziewczyną żadnego z siatkarzy. Przynajmniej jej wygląd na to nie wskazywał. Była ubrana wyzywająco, jak prostytutka za przeproszeniem. Czarna spódniczka do połowy ud. Jej makijaż był mocny. Aż za mocny. Nikt  z siatkarzy nie lubi takiego makijażu u dziewczyn, a bynajmniej tak mi mówili.
Trening zakończył się standardowo o 19:00. Punkt 19:30 byłam już u siebie w domu. Włączyłam telewizor. Przełączałam kanały, ale nie znalazłam odpowiedniego filmu dla mnie. Po upływie jakiś 15 minut włączyłam DVD wybrałam film ,, Drużyna ", poszłam zrobić sobie popcorn i zaczęłam oglądać. W połowie filmu przerwał mi dźwięk mojego telefonu. Kto mógł dzwonić ajk nie nasz szanowny siatkarz?
- Słucham?
- No cześć Julka. Wiesz jak ja cię bardzo lubię?
- Czego chcesz?
- No, bo ty jesteś taka kochana...
- Penchev ty mi tu nie słodź tylko gadaj czego chcesz. - lekko podniosłam głos.
- Nie krzycz na mnie mamo... - powiedział z wyrzutem.
- Nikoo...
- No dobra, dobra. Mam pomysł.
- Jaki?
- Co ty na to, żebyś wpadła do mnie na kolację?
- Kiedy?
- Hmm..... Może w sobotę?
- No okej.
- To dobranoc.
- Dobranoc. - rozłączyłam się i wróciłam do przerwanej czynności. Nawet nie wiem kiedy zasnęłam.


*** Oczyma Majki ****

Wyszłam z domu Bułgara niby, żeby się spotkać z kimś... W sumie to była prawda, ale prawdziwy powód był taki, że nie chciałam im przeszkadzać. Fajnie razem wyglądają i cieszyłabym się gdyby byli razem. Zaraz po tym jak wróciliśmy ze spaceru ja wyszłam już z domu. Nieważne, że miałam jeszcze jakąś godzinę. Przez tą godzinę włóczyłam się po mieście.Gdy w końcu wybiła godzina 15:00 byłam już pod umówionym miejscem.
- Cześć Maja! - usłyszałam męski głos za plecami i momentalnie się odwróciłam.
- No cześć Zbyszek. - odpowiedziałam mężczyźnie. Tak to ten Zbyszek, o którym myślicie. We własnej osobie Zbyszek Bartman . Nie wspominałam wcześniej, ale znam Zbyszka i to dobrze. Kiedyś robiłam praktyki w tym samym miejscu co on w Rzeszowie. Nasze drogi się rozeszły kiedy Zibi dostał propozycję grania w Jastrzębskim Węglu. On wyjechał, a ja tu zostałam. Oczywiście utrzymywaliśmy kontakt. Pisaliśmy sms -y, rozmawialiśmy przez telefon, przez skype. W końcu nadarzyła się okazja, żeby się spotkać, ponieważ w niedzielę Jastrzębianie  mają rozegrać mecz z Resovią, a że był już Czwartek to przyjechali.
- To co idziemy oglądać film?
- No jasne.
Poszliśmy do kina na film ,, Miasto 44 " . Wzruszający film. Około 17 : 00 skończył się seans i opuściliśmy budynek.
- Jak się podobał film?
- Fantastyczny i bardzo wzruszający. A tobie?
- Tak średnio.
- Czemu?
- Nie przepadam za filmami wojennymi. To co może teraz jeszcze kolacja? Pogadamy tak jak wcześniej.
- Z tobą zawsze. - uśmiechnął się. Oczywiście odwzajemniłam uśmiech.
Poszliśmy do najbliższej restauracji. Zamówiliśmy danie i po 10 minutach otrzymaliśmy zamówienie.
- Co tam u ciebie słychać? Opowiadaj.
- W sumie to nic za bardzo się nie pozmieniało. A u ciebie?
- Starej przyjaciółce się muszę pochwalić. - puścił mi oczko - znalazłem sobie w końcu dziewczynę.
- No nareszcie! Już myślałam, że będziesz samotnym siatkarzem do końca swojego życia. - zaśmiał się, a ja zrobiłam to samo. - Dobra opowiadaj o niej. Jak ma na imię? Ile ma lat? Jak wygląda? Jaka jest? Poznam ją kiedyś? Co to za pytanie. Ja muszę ją poznać! Zadzwoń do niej!
- Spokojnie, Maja. Zanim ą poznasz to ci coś o niej opowiem. Okej?
- No dobra. - powiedziałam.
- No, więc tak... Ma na imię Zuza. Ma 25 lat. Jest blondynką, niezbyt wysoka, ma niebieskie oczy. Jest miła, spokojna, ładna, mądra.... Poznasz niebawem, ale nie dzisiaj, bo jest w Jastrzębiu.

- Z twojego opisu wynika, że to całkiem fajna dziewczyna.
- No wiesz... Nie wybieram byle kogo.

Porozmawialiśmy jeszcze chwilę i siatkarz odwiózł mnie do domu.

*** Oczyma Nikolay'a***

Wstałem około 8:00.  Miałem jeszcze 10 godzin do przyjścia gości, więc zjadłem śniadanie, ubrałem się w strój do biegania i wyszedłem z domu.
Po około godzinie wróciłem. Nie wiedziałem co robić przez 8,5 godzin.Stwierdziłem, że się wybiorę na  " małe " zakupy do galerii.
Szybko się wykąpałem, przebrałem i po godzinie byłem gotowy do wyjścia.
Moja " małe zakupy " zawsze kończył się po dwóch godzinach bezcelowego chodzenia po sklepach. Oczywiście z cudem graniczyło, że pojadę na zakupy i nie spotkam tam żadnych fanów.
Gdy wróciłem do mieszkania była 11. Czas się zbierać na trening. Wziąłem potrzebne rzeczy i wyszedłem z mieszkania.
Trening jak trening chociaż się trochę przedłużył, bo jutro gramy mecz z Jastrzębiem. Dlatego w domu byłem o 16:00. Od razu wziąłem się za gotowanie. Równo o 17:50 skończyłem. Szybko skoczyłem się przebrać, wyszedłem z pokoju i rozległ się dzwonek do drzwi.
- Cześć Niko.
- Cześć Jula, wchodź. - dziewczyna wykonała moje polecenie. - Zapraszam do salonu, zaraz będziemy jeść kolację, tylko muszą jeszcze 2 osoby przyjść.
- Nikolay, o kim ty mówisz? Myślałam, że będziemy sami.
- Niespodzianka. - uśmiechnąłem się do niej i podążyłem do kuchni.
- Nikoo.... - wstała z kanapy i poszła moim śladem. - Kto jeszcze ma przyjść? - w tym momencie rozległ się dzwonek do drzwi.
- Pójdę otworzyć. - nim zdążyła coś powiedzieć byłem przy drzwiach. - No cześć, wchodźcie, wchodźcie.

*** Oczyma Julii ***

Stałam w kuchni Niko i czekałam na odpowiedź kogo on jeszcze zaprosił. Rozległo się pukanie do drzwi Bułgar poszedł je otworzyć. Kiedy usłyszałam ten głos nogi się pode mną ugięły. Nie. To nie może być prawda. Niko nie mógł mi tego zrobić! A jednak zrobił.
- Niko, co on tu robi?
- Przyszli na kolację.
- Jak mogłeś?!
- Ej, stary skoro ona tu jest to my z Hanią spadamy. Niko gdzie ty do cholery idziesz?!
- Gdzie ty leziesz?! - powiedziałam, a Niko szybko wyszedł z mieszkania i przez drzwi powiedział - Będziecie tu siedzieć dopóki się nie pogodzicie!
- Penchev przeginasz! - krzyknęłam kiedy stałam razem z Fabianem i Hanką pod drzwiami.
Hanka to ta dziewczyna, która była na treningu. Zamurowało mnie jak zobaczyłam Fabiana z nią. Śmiać mi się chciało, ale w sumie oboje siebie warci.
- Jak stąd wyjdę to cię znajdę i będziesz trupem!
- Uważaj, bo się wystraszę!
- Radzę ci!
- Dobra, ja spadam narka!... A i będziecie tam siedzieć dopóki się nie pogodzicie! Bayo!
- Penchev wróć! Kurwa wracaj!
- Kochanie idziemy już? - odezwała się. A ja wybuchnęłam śmiechem.
- Nie widzisz, że ten debil zamknął drzwi?
- To oknem wyjdźmy. - po tych słowach to ja już tarzałam się po podłodze ze śmiechu.
- On mieszka na 5 piętrze. Nie pamiętasz jak wjeżdżałaś tu windą? - Fabiana rozsadzało od środka, widziałam to.
- To może zadzwońmy po kogoś?
- Ja nie wziąłem telefonu, a ty?
- Ja też nie wzięłam. - ja się dalej tarzałam po tej podłodze. Niezły kabaret.
- Julka! - krzyknął w pewnym momencie rozgrywający.
- Nie krzycz na mnie! - powiedziałam gdy się już uspokoiłam.
- Dobra... Masz telefon?
- No mam...
- To zadzwoń do Majki i powiedz, żeby kazała temu debilowi nas wypuścić.
- Nie.
- Czemu? Przecież mnie nienawidzisz.
- A wiecie jaki fajny kabaret robicie? Fabian myślałam, że stać cię na coś lepszego...
- Julka przegiełaś! Nie mów tak o mojej dziewczynie! I dzwoń po ta Majkę, bo...
- Bo co?!
- Nieważne dzwoń.
- O Boże... - poszłam do kuchni po torebkę. Niestety nie było w niej mojego telefonu. - Uduszę go! Po prostu Penchev już nie żyje!
- Co się drzesz?! - do pomieszczenia wszedł Drzyzga
- Zabrał mi telefon!
- Nie żyje!
- Ej! Uspokójmy się, bo nerwy nie pomogą. - powiedziałam łagodnym tonem.
- Masz rację.
- Ale nie myśl sobie, że to, że normalnie ze sobą teraz rozmawiamy wpłynie na nasze relacje.
- Pff... Nie martw się nie chcę zawierać znajomość z tobą. Nie po tym co mi zrobiłaś.
- Aha? Tylko ja nawet nie wiem co ci zrobiłam.
- I się nie dowiesz. Dobra... Pomyślmy co zrobić, żeby on nas stąd wypuścił.
- Ja nie mam pomysłów... Jestem zmęczona idę spać.
- Tak zostaw mnie z tym samego!
- Masz swoją dziewczynę jeszcze... A i jeszcze jedno! Ja śpię w sypialni! Wy macie do wyboru albo kanapa w salonie, albo w pokoju gościnnym. - oznajmiłam mu i poszłam do łazienki.
Po 30 minutach wyszłam i udałam się do sypialni przyjmującego. Padłam na łóżko, ale spać mi się nie chciało. Dlaczego najlepszą porą na rozmyślanie jest noc?!
Myślałam o dzisiejszych wydarzeniach i doszłam do wniosku, że.... Nie! Idiotko wybij to sobie z głowy! Ty nie jesteś o niego zazdrosna! Nie możesz! ... A potem nie pamiętam o czym myślałam, bo zasnęłam.

*** Oczyma Fabiana ***

Jak tylko mnie wypuści to będzie martwy! Po co on nas chciał godzić?! Przecież powiedziałem mu stanowczo, że się z nią nigdy nie pogodzę!
Myślałem tak kiedy leżałem w pokoju gościnnym z Hanią. Właśnie Hania. Po co ja w ogóle z nią jestem?! Przecież ja jej nie kocham! Ja kocham.... Nie! Nie kocham jej! Ja kocham Hanię! Próbowałem sobie wpierać, ale to nie wyszło. Dobra kocham ją! Kocham Julkę! Ale przecież jej o tym nie powiem, bo uzna mnie za idiotę! Ale ona jest taka podobna....Jak ją widzę to nie mogę myśleć racjonalnie przez to, ze ona jest tak cholernie do  niej podobna...
Z takimi myślami udałem się w Krainę Morfeusza.

                                                                       ***

                                                 W końcu przybywam to was z 5! :*
                                                Przepraszam, że dopiero teraz :/
                                                Dark Face masz Zibiego i się ciesz :D :P
                                             Ski jumping my life jesteś pewna, że Jula i Niko? O.o
                                           Na kogo liczyłaś? Na Fabiana z Mają? Nieee.....
                                         Marcyśka B spadnie, ale to nie teraz :*

                                  CZYTASZ + KOMENTUJESZ = BARDZO MOTYWUJESZ
               
                                            TAKŻE ZAPRASZAM DO KOMENTOWANIA! :*

Rozdział 4

*** Oczyma Niko ***

- Fabian o co jej chodziło?
- O nic. Żartowała tylko.
- To nie wyglądało jakby to był żart.
- Dobra, daj mi spokój. Ja idę do domu nara.
- Cześć.


*** Oczyma Fabiana ***

Następny dzień

- I co pogodziłeś się z nią czy wygrałem zakład? - zapytał Bartek ( kolega Fabiana  z uczelni) kpiącym głosem
- Nie, nie pogodziłem się z nią.
- Hahahahahaha to teraz dawaj moją stówkę.
- TY JESTEŚ NIENORMALNY! - wykrzyknęła jakaś dziewczyna zza moich pleców. - Jak mogłeś?! Wiedziałam, że jesteś okrutny, ale nie wiedziałam, że aż tak!
- Julka?! Co ty tu robisz?
- Jakbyś nie zauważył to stoję. Chciałam się z tobą pogodzić, ale dobrze, że tego nie zrobiłam.
- I ty naprawdę myślałaś, że ja się z tobą pogodzę? Nie! Po tym co mi zrobiłaś?!
- Co ja ci zrobiłam może łaskawie mi powiesz? Odkąd przeprowadziłam się do Rzeszowa z rodzicami ty cały czas odnosisz się do mnie tak jakbym ci coś rzeczywiście zrobiła.
- Bo zrobiłaś. - nie chciałem z nią rozmawiać, więc poszedłem do domu. Miałem mieć jeszcze jeden wykład, ale nie chciałem na nią patrzeć. Mam już powoli tego wszystkiego dość... Ja się chyba w niej zakochałem. Nie! Fabian! Ogarnij się! Przez tyle lat nienawidziłeś ją,a teraz niby od tak się w niej zakochałeś?! Na pewno nie! To tylko chwilowe... Z taką myślą udałem się na trening.

Na treningu musiałem się wyżyć. Podczas zagrywki waliłem tak w tą piłkę, że na liczniku byłoby minimum 170 km/h. O 19:30 skończył się trening. O godzinie 20;00 bylem w domu. Poszedłem się wykąpać i poszedłem spać.

*** Oczyma Julii ***

- Czemu on jest dla mnie taki?
- Nie wiem, ale Jula nie ma co płakać przez jakiegoś debila.
- Może i masz rację.
- To dla poprawienie humoru chodźmy na zakupy.
- Ale jest 20:00.
- I co z tego? Nie możemy od czasu do czasu zrobić nic szalonego?
- No dobra, przekonałaś mnie.

I w ten oto sposób znalazłyśmy się o godzinie 20:30 w galerii handlowej. Kupiłam sobie 3 koszulki, 2 pary krótkich spodenek, 2 pary butów i kurtkę letnią. Gdy wracałyśmy było już ciemno w końcu jest 23;00. W połowie drogi zaczepił nas jakiś facet. Myślałam, że to Fabian.
- Fabian daj mi spokój. Nie mam czasu ani ochoty na kłótnie.
- Jaki Fabian? - zapytał facet.
- O Boże.... Co ty tu robisz?!
- Przyjechałem odwiedzić moją dziewczynę. - powiedział i ironicznie się uśmiechnął.
- Nie jestem już twoją dziewczyną! Maja, chodź idziemy. - chciałam sobie pójść, ale Majka gdzieś zniknęła. " No pięknie zostawiła mnie z nim samą! " Pomyślałam.
- Co? Twoja przyjaciółeczka cię zostawiła?
- Spadaj kretynie. - odwróciłam się do niego plecami, ale on mnie złapał za rękę i zacisnął z całej siły. - Grzesiek to boli.
- I dobrze. Może nauczysz się w końcu, że mnie się nie obraża. - puścił moją rękę,a  ja momentalnie się za nią złapałam. - A teraz idziemy do domu. - warknął.
- Nigdzie z tobą nie idę! - zaczęłam biec, ale on był szybszy i jednym ruchem powalił mnie na ziemię. - Złaź ze mnie. - uderzył mnie  w policzek.
- Zostaw ją! - krzyknął jakiś chłopak, a ja od razu poznałam, że był to Niko.
- Odwal się. - Grzesiek dalej na mnie siedział, ale nie długo, bo odepchnął go Nikolay. - Jeszcze się policzymy, suko. - wstał i odszedł.
- Jula nic ci nie zrobił?
- Nie, a gdzie Maja?
- U mnie. I ty też chodź lepiej do mnie.
- Nie trzeba.
- Trzeba, a jak będziesz stawiać opór to zaniosę cię tam.
- No dobra.

U Bułgara obie zostałyśmy na noc. Ja z Penchev'em do 4 nad ranem rozmawialiśmy Maja była zmęczona, dlatego około godziny 2 poszła spać. Z Majką gadaliśmy o wszystkim, ale nie o tym co się wydarzyło wczorajszego wieczora i kim był Grzesiek. Dopiero jak poszła Nikolay zapytał mnie o to.
- To powiesz mi co ten koleś od ciebie chciał i kim on był?
- To był Grzesiek, mój były chłopak. Gdy miałam 16 lat byłam z nim. Na początku wszystko było ładnie, cacy aż do momentu kiedy zaczął brać narkotyki. Z początku nie przeszkadzało mi to, bo brał małe dawki, ale potem przyszło uzależnienie i gdy był pod wpływem narkotyków zaczął się nade mną znęcać.
- On cie uderzył?
- Tak i to nie raz. W końcu w wieku 19 lat postawiłam mu się i odeszłam od niego. On nie mógł tego zrozumieć i zaczął mnie nachodzić w domu, zaczął wydzwaniać do mnie. Nie dawał mi spokoju przez pół roku. W końcu kiedy postraszyłam go sądem odwalił się. I widocznie teraz mu się przypomniałam. On tak po prostu nie dopuści, a ja nie wiem co mam robić. - powiedziałam zrezygnowana.
- A Maja o tym wie?
- Tak. Ona zawsze mi pomagała, wpierała mnie, podnosiła na duchu. Jestem jej za to wdzięczna.  Cieszę się, że mam taką przyjaciółkę.
- Mieć taką przyjaciółkę to skarb. - podsumował przyjmujący. - A teraz chodźmy spać, bo jest 4 nad ranem, a za zaledwie kilka godzin mam trening.
- No jasne, tylko mam jeszcze jedno pytanie.
- Jakie?
- Mogłabym jutro iść z tobą na trening? Maja wychodzi do kina z kimś, a ja nie chcę być sama w domu.
- No jasne! Co to w ogóle za pytanie?
- Dziękuję, kochany jesteś.
- Ależ nie masz za co dziękować. - pocałował mnie w policzek i poszedł do salonu spać, bo uparł się, że ja będę spała w jego sypialni, Maja w pokoju gościnnym, a on na kanapie w salonie.
O 9:00 przebudziłam się, wzięłam ciuchy z wczoraj i poszłam do łazienki. Po 20 minutach wyszłam z niej i udałam się do salonu sprawdzić czy siatkarz jeszcze śpi.
- Co tam tak zaglądasz? - zapytał chłopak z kuchni.
- Nie strasz mnie tak! Sprawdzałam czy jeszcze śpisz.
- Przepraszam. No jak widać nie śpię już. Chodź, siadaj zaraz naleśniki będą gotowe.
- Dobra, to może najpierw pójdę po Majkę?
- Nie trzeba Maja zaraz przyjdzie, bo była tu już.
- Aha, fajnie czyli ja ostatnia wstałam i teraz wychodzi na to, że jestem śpiochem.
- Nie no jest dopiero 10:30. Nie jesteś śpiochem. - oznajmił ironicznie i wybuchł śmiechem nie wiem z jakiego powodu.
- Bardzo śmieszne.
- Co śmieszne? - spytała Maja, która pojawiła się w drzwiach kuchni.
- Nic, nic. Chodź na śniadanie.
- Już idę.

Po zjedzonym posiłku postanowiliśmy, że przejdziemy się na spacer po Rzeszowie. O godzinie 14:00 byliśmy w domu. Chwilę posiedzieliśmy i Majka oznajmiła nam, że idzie do kina.
- A może powiesz nam z kim idziesz na randkę? - spytałam.
- Wszystkiego dowiecie się w swoim czasie. Pa. - rzuciła i zamknęła za sobą drzwi od mieszkania Bułgara.
- Mam jeszcze  dwie i pół godziny do treningu. Co ty na to żebyśmy upiekli ciasto malinowe?
- Ciasto?
- No ciasto, wiesz co to jest?
- Nie, nie wiem. - powiedziałam ironicznie.
- No taki wypiek do jedzenia.
- Przecież wiem co to jest ciasto. Nie słyszałeś ironii w moim głosie?
- Jakoś nie. - przedrzeźniał się ze mną Niko.
- Ahh... Mniejsza o to. Po co mamy piec ciasto?
- No żeby zabić jakoś czas, który został do treningu.
- No dobra, przekonałeś mnie, a masz produkty?
- Mam, mam. To co? Robimy?
- Jasne!

W trakcie robienia ciasta nie obyło się bez " bitwy na mąkę ". Cała kuchnia była biała, ale nam to nie przeszkadzało. W końcu udało nam się zrobić wypiek. Smakował znakomicie. Po zjedzeniu ciasta Niko zaczął pakować rzeczy na trening, bo była już 16:00.. Po 10 minutach siedzieliśmy już  w samochodzie Penchev'a. Równo o 16:25 weszliśmy do budynku gdzie miał odbyć się trening Wilczków.


----------

No i mamy czwóreczkę ;)
Roksana oj chyba jednak nie. :D Poczekasz jeszcze trochę zanim oni się w sobie zakochają :P
Zaglądam na wasze blogi, tylko nie mogę dodawać komentarzy :*
Pozdrawiam do następnego <3 Nie wiem kiedy będzie :)


                 CZYTASZ? KOMENTUJ! 
     TO MNIE MOTYWUJE! :*

Rozdział 3

Na imprezie Fabiana nie było. Nie wiem czemu, ale jest jeden plus. Nie będzie gadał do mnie swoich głupich tekstów. I dobrze, zresztą starałam się nie myśleć o nim tylko chciałam skupić się na imprezie. Tańczyłam ze wszystkimi, ale najwięcej z Penchev'em. Około godziny 1 wraz  z Majką poszłyśmy do domu. Byłyśmy wykończone na max'a.

* Następnego dnia *

Obudziłam się około godziny 11:00. Wzięłam jakieś ciuchy i poszłam wykonać poranną toaletę do łazienki . Po 15 minutach wyszłam z niej, a zaraz potem weszła Maja. Około 12:00 byłyśmy gotowe do wyjścia na spacer. Na spacerze zadzwonił do mnie Nikolay.

- Cześć Niko.

- Hej Julka, co robisz?

- Jestem na spacerze z Majką, a co?

- A nie, to nie będę wam przeszkadzał cześć...

- Niko poczekaj.

- No?

- Co chciałeś?

- Nic już.

- No mów.

- Ale to już nieważne.

- Ważne, mów!

- Chciałem się spotkać i pogadać z tobą.

-  To mogłeś tak od razu! Gdzie i o której chcesz się spotkać?

- Najlepiej byłoby teraz. Nie wiem gdzie.

- Hmm.. okej to za 10 minut pod halą, ok?

- Dobrze to pa.

- Pa. - rozłączyłam się. - Maja, bo jest taka sprawa.

- Tak wiem, chcesz się spotkać z Niko.

- Dokładnie.

- To idź! Na co ty czekasz? Z tego co słyszałam masz być pod halą za 10 minut.

- Kochana jesteś. - powiedziałam, pożegnałam się z przyjaciółką i ruszyłam w stronę hali.
 Kiedy doszłam przyjmujący już tam był. 

- Hej Julka.

- No cześć Niko. Więc o co chodzi?

- Bo...

- No powiedz.

- Od wczorajszego"wypadku" nie mogę przestać o tobie myśleć..... Ja.... Ja się chyba w tobie zakochałem. - powiedział i spuścił głowę.

- Nikolay spójrz na mnie. - powiedziałam, a siatkarz wykonał moje polecenie. - Zatkało mnie twoje wyznanie i przepraszam, ale nie odwzajemnię twoich uczuć. - po tych słowach Niko odszedł. Próbowałam go zatrzymać,ale na próżno.

* Oczyma Fabiana *

Od tygodnia Bułgar chodzi jakiś... smutny. Nigdy go takiego nie widziałem. Postanowiłem, że pogadam z nim, chociaż miałem dalej do niego żal o to, że mnie okłamał. Po skończonym treningu Niko pierwszy wyszedł z szatni co było nowością, bo zawsze wychodził ostatni.
- Nikolay poczekaj. - próbowałem zatrzymać przyjmującego.
- Co chcesz?
- Pogadać.
- O czym?-
- O tym co ci się stało?
- Nic mi się nie stało.
- Niko nie znamy się od dzisiaj...
- Ehh... Nieważne...
- Ważne. Nikolay mów!
- Chodzi o dziewczynę...
- Dała ci kosza?
- Tak...
- Trudno... Nie ta, to inna... A teraz chodź idziemy na imprezę, co? Jutro treningu nie mamy, więc możemy iść.
- No nie wiem..
- No chodź.. Przecież trzeba ci jakoś humor poprawić. - próbowałem przekonać siatkarza.
- Wiesz, ja chyba jednak zostanę w domu...
- Niko...
- Nie. Fabian naprawdę, zostanę w domu.
- Jak chcesz.

* Oczyma Nikolaya *

Po rozmowie z Fabianem poszedłem do domu. Od razu gdy tylko wszedłem do mieszkania umiejscowiłem się na kanapie. Rozmyślałem nad tym co powiedziałem Laurze.
,, Julka zapomnij o tym co ci powiedziałem. " napisałem do niej sms-a.
Po chwili przyszła odpowiedź:
,, CO?! Ta dziewczyna to Julka?! Naprawdę?! Nie mogłeś się w innej zakochać?! "
Na początku nie wiedziałem o co chodzi. Zrozumiałem treść sms-a dopiero wtedy, kiedy zobaczyłem do kogo to wysłałem.
,, Fabian to nie miało być do ciebie, ale jak już przez przypadek wysłałem to do ciebie to znasz już prawdę. "
,, Da się zauważyć, że to nie do mnie. " I w tym samym momencie co przyszedł sms rozległ się dzwonek do drzwi. Poszedłem otworzyć.
- Niko.. ja cię przepraszam.
- Za co? To ja zachowałem się jak idiota.
- Nieprawda! Właśnie dobrze, że mi o tym powiedziałeś! Niko, proszę nie unikaj mnie na uniwersytecie... - powiedziała błagalnym tonem.
- Dobrze. - podszedłem do niej i przytuliłem ją na co ona nie protestowała.

* Oczyma Julki *

Następnego dnia siatkarz na wykładach się normalnie zachowywał. Jednak z kolei Fabian był inny. Przestał mi dogadywać, nawet mi " cześć" powiedział.
- Julka możemy pogadać? - zapytał.
- Nie mamy o czym gadać.
- Mamy. Julka proszę cię...
- No dobra, ale masz 5 minut z zegarkiem w ręku.
- Chciałem przeprosić.
- Serio? Ty chciałeś przeprosić? Sorry, ale nie nabiorę się na to.
- A myślałem, że jednak. - powiedział i zaczął się śmiać. - Prędzej nie będę grał w Rzeszowie niż ciebie przeproszę.
- Spierdalaj. - powiedziałam i odeszłam. Dlaczego on jest taki okrutny?! Nienawidzę go! Po prostu nienawidzę! W tej chwili łzy napłynęły mi do oczu i cały świat się rozmazał. Biegłam. Nie wiem gdzie. Po prostu biegłam.
- Sorry.- burknęłam tylko  jakiemuś studentowi, którego potrąciłam. I pobiegłam dalej.
- Julka! - krzyczał ktoś za mną. - Julka poczekaj! - nie słuchałam Penchev'a. Pobiegłam do domu.

 Jest 16:30 za 1,5 godziny mam trening.  Poszłam do kuchni zjeść coś, bo nie robiłam obiadu. Nie miałam siły. O 16:45 byłam gotowa. Na halę poszłam sama, spacerem. Nie chciałam iść z Mają. Musiałam sobie to wszystko przemyśleć. O 17:40 byłam na miejscu. Poszłam do sali się przebrać. Przebrana w strój treningowy udałam się na salę gdzie była już trenerka i kilka dziewczyn z drużyny. Rozgrzałam się i wzięłam piłkę aby poodbijać w parach. Odbijałam chwilę z Mają, gdy przyjaciółka źle przyjęła moją niezbyt mocną zagrywkę, a piłka poleciała w trybuny.  Dopiero wtedy zobaczyłam na nich Fabiana i Nikolay'a. Co oni tu do cholery robili?! Jeszcze na dodatek pech chciał, że Fabian złapał tą piłkę.
- Fabian daj mi tą piłkę.
- Chyba śnisz.
- Człowieku... Czy ty mnie zawsze musisz wkurzać?
- No... tak. - powiedział i wystawił rząd swoich zębów. - Ej... - powiedział tylko kiedy Nikolay zabrał mu piłkę i mi odrzucił.
-Dzięki. - rzuciłam promiennie Bułgarowi i odeszłam rozgrzewać się dalej.

Równo o 20:00 wyszłam z budynku chciałam skierować się w stronę uliczki, którą wcześniej szłam, ale nie było mi to dane, ponieważ Nikolay razem z Fabianem mnie zatrzymali.
- Jula, poczekaj. - o dziwo odezwał się Fabian.
- Fabian, naprawdę? Jeżeli chcesz robić sobie znowu żarty to radzę ci daj se spokój.
- Nie. Jula ja naprawdę mówię. Chciałem cię przeprosić.

- Daj se siana, Drzyzga. - i odeszłam, ale tym razem Nikolay mnie zatrzymał.

- Julka, no poczekaj. - złapał mnie za rękę i odwrócił.
- A ty co chcesz?
- Daj mu szansę.
- Może i bym mu wybaczyła, ale zaraz znowu się okaże to tylko "głupim" żartem, który sobie wymyślił.
- Czekaj.. Jak to znowu?
- Pytaj Fabiana i mi  daj spokój. - odeszłam. Byłam zła na Fabiana. Nigdy mu nie wybaczę choćby błagał, klękał na kolanach, stal pod moim domem cały dzień.

--------------------

Jestem po długiej przerwie :* Niestety moja koleżanka nie mogła napisać 3 rozdziału, więc ja musiałam to zrobić :D Według mnie nieciekawy, a według was? Oceńcie go w komentarzach :*
Następny pojawi się chyba  w niedzielę :*

Paulina